ابو معشر جعفر بن محمد بلخى كه بقول ابن نديم در رمضان (272 ه) از جهان رفته، كتبى داشته كه اكثر آنرا ابن نديم وحاجى خليفه ذكر كنند [1] ولى قانون مسعودى را به وى نسبت ندهند، حاجى خليفه تصريح مى كند، كه قانون مسعودى كتابى است در هيئت ونجوم، نگاشته ابو ريحان محمد بن احمد البيرونى الخوارزمى المتوفى (440 ه) كه آنرا در سال (421 ه) بنام سلطان مسعود در غزنه نوشت [2] قانون مسعودى كتابى است در علم هيئت ونجوم وجغرافيا كه داراى يازده مقالت وابحاث مفصل ومستوفائى است در علوم مذكوره [3] ويك حصه آن رازكى وليدى توغان استاد دانشگاه استانبول از نسخ آن برگزيده، وباهتمام بنگاه آثار باستانى هند از دهلى طبع وشايع نمود.

در سنه 1960 م طبع هر سه جلد آن در حيدر آباد دكن صورت گرفت واز طرف دايرة المعارف عثمانيه نشر شد.

(9) تاريخ مجدول:

حينى كه مولانا بحل وفصل قضاياى شرعى در دهلى ماموريت داشت، بدست وى كتابى افتاد، ومطالعه آن مولانا را بران واداشت، تا طبقات ناصرى را بنويسد اين كتاب را مولانا بنام تاريخ مجدول ذكر مى كند، ودر كتاب خويش مطالب عمده از ان بر ميدارد، در مقدمه كتاب راجع بآن چنين مى نويسد:

«وقتى از اوقات در ديوان مظالم ومقام فصل خصومات وقطع دعاوى كتابى در نظر آمد، كه افاضل سلف براى تذكره اماثل خلف از تواريخ انبياء وخلفاء عليهم السلام، وانساب ايشان واخبار ملوك گذشته جمع كرده بودند، وآنرا در حواصل جداول ثبت گردانيده در عهد سلاطين آل ناصر الدين سبكتگين بر سبيل ايجاز ونهج اختصار از هر بستانى گلى واز هر بحرى قطره يى جمع آورده، وبعد از ذكر انبياء وانساب طاهر ايشان وخلفاى بنى اميه وبنى العباس وملوك عجم واكاسره بر ذكر خاندان سلطان سعيد محمود سبكتگين غازى بسنده نمود، واز ذكر ديگر ملوك واكابر ودودمانهاى سلاطين ما تقدم وما تأخر اعراض كرده، اين ضعيف خواست تا آن تاريخ