در ظل رأفت وحمايت او بود، وآن عالم نحرير رساله بهائيه را باسم او كرده است، وهمچنين شيخ الاسلام وملك العلماء جلال الدين در عهد او بمنصب شيخ الاسلامى خطه بلخ رسيد [1] مولانا سراج الدين محمد منهاج كه سر آمد فضلاى عصر، ورجال نامور در بار سلطان غياث الدين بود، ودر علم وبلاغت وسياست وامور مملكت دارى آيتى بود، مورد نظر اين سلطان قرار گرفت ووى را در سر به باميان طلب داشت، ودرين وقت مؤلف طبقات در سن سه سالگى بود، مولانا بدعوات متواتر وسرى بهاء الدين كه انگشترين فيروزه نقش سام بر ان ثبت كرده به نزديك مولانا فرستاده بود، از غزنه به باميان رفت، واين سفر پيش از جلوس بهاء الدين سام (587 ه) واقع گشت كه در آنوقت پدر بهاء الدين در ولايت (بلوران يا بلروان يا پروان) بود، خدمت مولانا را در اين جا دريافت، وامكان نگهداشت، واعزاز مولانا بنمود وكلمات روح افزاى ومذاكره دل گشاى او ديده وشنيده بود، وذوق آن در طبيعت پادشاهى مانده، ميخواست تا از مايده نعمت كلام مولانا نصيب تمام گيرد .... [2] معلوم مى گردد، بعد ازين سفر كه مولانا را بحضور بهاء الدين سام پسر سلطان باميان از غزنه اتفاق افتاده، پس به حضرت فيروزكوه ودربار سلطان غياث الدين بر گشته باشد، زيرا بعد از در گذشتن سلطان شمس الدين، چون بسال (587 ه) سلطان بهاء الدين سام پسرش بر تخت باميان نشست، بكرات ومرات مولانا را طلب فرمود، وتفويض جمله مناصب شرعى را تكفل فرمود، وانگشترى خاصه بفرستاد، مولانا از حضرت فيروز كوه بى اجازت سلطان غياث الدين بحضرت باميان رفت، وچون بدان جانب رسيد، اعزاز بسيار يافت، وكل مناصب آن مملكت چون قضاى ممالك وانقطاع دعاوى حشم منصور وخطابت ممالك واحتساب با كل امور شرعى ودو مدرست با اقطاع وانعام وافر، بمولانا مفوض فرمود [3]